با برنامهریزی، دوره سالمندی خود را پویا کنیم
دکتر احمدعلی اکبری کاظمی رییس مرکز تحقیقات سالمندی عمده ترین مشکل سالمندان در کشور را عدم امنیت و در گام نخست عدم امنیت اقتصادی برشمرد و گفت: این عدم امنیت اقتصادی، بسیاری از ناراحتیهای جسمی و روانی را به همراه دارد که با این وصف، مهمترین اقدام جامعه برای سالمندان باید ایجاد امنیت اعم از امنیت اقتصادی، بهداشتی و سلامتی، اعتباری و اجتماعی و شغلی باشد.
دکتر کامرانی در گفت و گو با روابط عمومی فرهنگ سرای سالمند با اشاره به اینکه طرح مدون، سراسری و همه جانبه مسایل سالمندی در کشور وجود ندارد، گفت: فعالیتهای غیر منسجم و جسته گریختهای از سوی برخی افراد و سازمانهای دلسوز در گوشه و کنار شروع شده و به تبع آن نتایجی نیز حاصل شده است، اما به دلیل اینکه این فعالیتها محدود است و تنها در بخشی از نقاط شهر یا کشور صورت میگیرد، تأثیر آن نیز نا مشخص و نامحسوس است.
وی ایجاد کلینیک ویژه سالمندی توسط دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی را یکی از اقداماتی برشمرد که برای سلامتی و بهداشت جسمی و روانی سالمندان صورت گرفته است و ادامه داد: برخی سازمانها همانند بنیاد شهید، نیز با اجرای طرح پایش سلامت والدین شهدا و همچنین فرهنگ سرای سالمند با برنامههای فرهنگی برای سالمندان، توانستهاند گام نخست را بسیار محکم بردارند اما این امر با کار یک سازمان و نهادی خاص به سرانجام مطلوب نمیرسد و تنها زمانی نتایج کار مؤثر خواهد بود که متخصصان و کارشناسان، مسئولین اجرایی و فرهنگی کشور، مسئولین بهداشت و درمان و همین طور مسئولان رفاه و تأمین اجتماعی همه در کنار یکدیگر قرار گیرند.
دبیر علمی سومین کنگره بررسی مسایل سالمندی با اشاره به اینکه جامعه جوان امروز به سرعت به سمت سالمندی میرود و سالمندی نیز جزء لاینفک زندگی و مسأله همه افراد است، گفت: در ابتدا ضرورت دارد این نکته را در کشور جا بیندازیم تا همه به این باور برسند، مسأله سالمندی مربوط به قشر یا گروه خاصی نیست و همه مردم نیز آن را تجربه خواهند کرد، پس چه بهتر که برای آن برنامهریزی کنیم.
رییس مرکز تحقیقات سالمندی ادامه داد: دوران سالمندی، ویژگیهایی دارد که نیاز به برنامهریزی برای آن بیشتر احساس میشود. از سویی در این دوران بیماریها بسیار زیاد است و از سویی دیگر، بالا رفتن امید به زندگی و طول عمر تا 90 سال بر این موضوع صحه میگذارد که 30 سال آن یعنی یک سوم عمر انسان با سالمندی است. بنابراین باید هدف ما مدیریت و برنامهریزی صحیح برای این دوره از زندگی باشد تا با کمترین میزان رنج و ناراحتی سپری گردد.
دکتر کامرانی این امر را مستلزم یک برنامه منسجم و همگانی دانست که در آن نه یک سازمان که همه سازمانها، نه هر یک به سوی هدف خود، که همگام و در یک جهت پیش روند.
وی در پایان نقش رسانههای دیداری و شنیداری را به دلیل فراگیری و در دسترس بودن حتی در دورترین نقاط کشور در فرهنگسازی و آگاهی بخشی، پر رنگتر از بقیه دانست و گفت: اگر رسانهها چنین رسالتی برای خود تعریف کرده اند باید سالمند و به ویژه جامعه را به گونهای آگاه کنند که دوره سالمندی فعالی را برای خود پیش بینی کند.
